In de meditaties van Headspace wordt gesproken over een clear blue sky. Het komt er op neer dat als je omhoog kijkt je kunt focussen op de blauwe lucht, maar meestal je toch richt op de wolken (je gedachten). Dat deed ik zelf ook het grootste deel van mijn leven. Als ik opstond ging ik de wolken in mijn hoofd af, bekeek ik wat ik er mee kon doen en schikte ik ze van groot naar klein. Ik realiseerde me wel dat ik niet goed meer wist welke wolken ik vorig jaar of zelfs vorige maand zag. Ik was helemaal niet ongelukkig en ik heb hier geen spijt van. Maar ik focuste wel op de dingen in mijn leven die niet zo fijn of niet perfect waren.
Je kunt met deze metafoor veel kanten op.
Ik realiseerde me dat ik als ik de beste versie van mijzelf zou willen zijn beter af was door niet te veel te kijken naar de wolken. Zoals de echte wolken zijn ze er, maar ik kijk er niet steeds naar. Ik richt me tegenwoordig meer op mijn clear blue sky. Ik tel mijn zegeningen en voel dankbaarheid voor de mooie dingen in mijn leven. Ik ben me bewust van de liefde die ik kan voelen voor mensen en momenten.
En sommige wolken waaien nu ongemerkt voorbij…