Ik vroeg haar wat ze tegen zichzelf zegt als ze ’s ochtends in de spiegel kijkt. Of als ze aan het werk is of als ze in de auto zit. Wees je daar eens bewust van en zeg eens hardop wat die stem zegt.
Zou je die woorden ook tegen iemand anders zeggen?
Ze deelde deze oefening met haar huisgenoten en een paar dagen later bespraken hun bevindingen. Ze schrokken hoe kritisch, negatief en boud ze eenieder waren tegen zichzelf. En al helemaal niet groots of opbouwend.
Ik ken eigenlijk niemand die te veel zelfliefde heeft. Gek eigenlijk hè? En wat jammer!
Dat doet me denken aan dat prachtige gedicht ‘Our deepest Fear’ van Marianne Williamson. Over dat mensen eigenlijk niet bang zijn om af te gaan, maar dat mensen bang zijn om groots te denken of groots te zijn.
Hier is een Nederlandse vertaling van het gedicht:
Onze grootste angst is niet dat we niet goed genoeg zijn, onze grootste angst is dat we onmetelijk krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.
We vragen onszelf: wie ben ik om briljant, prachtig, talentvol en fantastisch te zijn?
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?
Je klein houden bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan je klein te maken, zodat andere mensen zich bij jou niet onzeker zullen voelen.
Wij zijn allemaal bedoeld om te schitteren zoals kinderen dat doen.
We zijn geboren om de glorie van het allerhoogste dat in ons is te openbaren.
Die is niet in sommigen van ons: die is in iedereen!
En als wij ons licht laten stralen, geven wij onbewust andere mensen toestemming om hetzelfde te doen.
Als wij van onze eigen angsten bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.
En jij? Wat zeg jij tegen jezelf als je in de spiegel kijkt? Geef jezelf eens een knuffel of mooi compliment vandaag. Of vertel eens tegen iemand wat je grappig vind aan jezelf.