Een goede vriend van me is een grote, sterke man. Hij is ondernemer en heeft kinderen die in de twintig zijn. Hij vertelde me een inspirerend verhaal. Jaren geleden reed mijn vriend in de auto met zijn vrouw naast hem en zijn dochter -op dat moment een puber- achterin. Er is een felle discussie waarbij dochterlief het niet eens is met haar ouders. Op enig moment escaleert de discussie en roept de dochter ‘wat ben je toch een klootzak’ naar haar vader. Dat scheldwoord treft hem en hij begint te huilen.
Ik vind het een krachtig verhaal, omdat menig ouder (ikzelf ook waarschijnlijk) boos naar dochterlief zou reageren na dit scheldwoord, ook al voelen we ons gekwetst of geraakt. Doordat mijn vriend echter intuïtief zijn verdriet liet komen en toeliet wat hij echt voelde, de-escaleerde de hele situatie. Dochter zag direct in dat ze te ver was gegaan, bond in en leerde meer dan een discussie haar had kunnen brengen.
Mijn moraal: er zit grote kracht achter wat we echt voelen. We zijn verdrietig maar we doen boos. We zijn bang, maar we maken een grapje. Weet jij wat je echt voelt? Durf jij dat echte gevoel toe te laten?