Spoiler alert: Als je de boeken van Auschwitz overlevende Edith Eger nog wil lezen (aanrader!) moet je nu niet verder lezen.
Edith Eger schreef twee boeken: ‘de keuze’ en ‘het geschenk’. Ze vertelt hoe ze als 16 jarig meisje met haar ouders gedeporteerd werd naar Auschwitz, ze reisden dagen onder erbarmelijke omstandigheden in een treinwagon die normaal voor veetransport gebruikt werd. Haar ouders zag ze na aankomst nooit meer terug, zelf overleefde ze de holocaust ternauwernood.
Jaren na de oorlog kwam Edith als psycholoog regelmatig in Washington. Ze werd regelmatig geattendeerd op het Holocaust museum, maar ging nooit. Op een dag realiseert ze zich dat ze niet naar het museum wil, omdat ze bang is wat ze daar aantreft. Ze besluit te gaan. Het is een vreselijke ervaring om herinnerd te worden aan de tijd die ze niet meegemaakt had willen hebben. Halverwege het museum staat een treinwagon, zodat bezoekers een beeld kunnen krijgen hoe het transport destijds plaats vond. Edith gaat in de wagon zitten, een golf van verdriet overmant haar. Huilend blijft ze uren in een hoek van de treinwagon zitten. Dagen erna ervaart ze hoe goed het was om hier heen te gaan, en die oude pijn de ruimte te geven. Op de laatste dag dat ze haar ouders zag was er geen verdriet, wel veel spanning en angst. Maar het verdriet zat haar jaren in de weg en belemmerde haar om vrij te komen van haar traumatische ervaring.
Mijn moraal: je ervaart pas later welke emoties er onder onze trauma’s liggen. Daar kom je pas achter als je ze toelaat. Je hebt ze zo lang weggestopt dat je met tegenzin ze tegemoet treedt. Dat is de Keuze. Maar je voelt je verlicht en onbelast als je je oude pijnen kunt afronden.